Πόσο Έλληνες είμαστε, τελικά;

11/11/2011-Ακούγαμε (και) σήμερα το μεσημέρι - όπως κάθε ημέρα, κάθε διαθέσιμη ώρα – Real fm. Μετά το πλέον, έγκυρο κι έγκαιρο Δελτίον Ειδήσεων του Γιάννη Παπαδόπουλου και των συνεργατών του «κολλήσαμε» στην μπάσα φωνή της Λιάνας Κανέλλη.

Η δημοφιλής βουλευτής του ΚΚΕ αναφέρθηκε στη μνήμη του Γιάννη Ρίτσου. 

Σα σήμερα- 11/ 11/ 1990 - πέθανε αυτός ο Έλληνας από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Κι απάγγειλε η Λιάνα Κανέλλη μία στροφή της Ρωμιοσύνης του:

«Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό,

αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ᾿ τὰ ξένα βήματα,

αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν ἥλιο,

αὐτὲς οἱ καρδιὲς δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸ δίκιο…»

Για να αναρωτηθούμε: Αξίζουμε σήμερα εμείς, να είμαστε αυτοί για τους οποίους αυτός ο ζωγράφος της ποίησης άφησε κληρονομιά το πνεύμα του θεϊκού έργου του; Είμαστε τελικά, εμείς Έλληνες – με όλη τη σημασία της λέξης - και στην ψυχή και στο μυαλό εκτός από το διαβατήριο; Κι εάν είμαστε, πόσο Έλληνες είμαστε; Πόσο μας αφήνουν – να λέμε την πάσα αλήθεια - να είμαστε Έλληνες;

Τόσο Έλληνες και στο μυαλό και στην ψυχή, όσο μας φανταζόταν οι πνευματικοί μας οδηγοί Γιάννης Ρίτσος, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Μάνος Χατζηδάκης; Τόσο, όσο φαντάζεται ο Μίκης Θεοδωράκης; Τόσο, όσο προσδοκούσε ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής μαχόμενος για καλά και συμφέροντα μας στην Ευρώπη; Είμαστε τόσο;

Τούτο δε, επειδή όλα όσα εξελίχθηκαν τελευταία – μετά την βλακώδη ιδέα περί δημοψηφίσματος – κάνουν τα κόκαλα προγόνων μας, να τρίζουν. Εκείνων των προγόνων οι οποίοι έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι υπέρ βωμών κι εστιών. Εκείνων οι οποίοι άφησαν κληρονομιά υπερηφάνειας, τιμής κι υπόληψης κι αξιοπρέπειας.

Εμείς πάντως, πέφτουμε μόνον υπέρ τσεπών και μπακών (η μπάκα, της μπάκας, ω μπάκα …). Κι αποποιούμαστε οι άφρονες την κληρονομιά των εχεφρόνων.

Εμείς επιλέξαμε τη μία από τις δύο ελληνικές λέξεις χωρίς μετάφραση σε οποιαδήποτε. Διαγράψαμε – δια χειρός των πολιτικών μας βλέπετε - το «φιλότιμο». Κρατήσαμε το «βόλεμα». Έτσι έπραξαν την τελευταία εβδομάδα ΟΛΟΙ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ οι πολιτικοί. Έτσι αισθάνθηκαν οι ΥΓΙΩΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ πολίτες …

Οι πολιτικοί ομιλούν περί εθνικής υπερηφάνειας. Οι πολίτες αισθάνονται βαθιά ταπεινωμένοι. Οι πολιτικοί θεωρούν, ότι βγάζουν τον τόπο στην επιφάνεια. Οι πολίτες νιώθουν, να πιάνουν πάτο. Οι πολιτικοί νοιάζονται για την Πατρίδα μέσα από το κόμματα τους. Οι πολίτες καρδιοκτυπούν για την Πατρίδα έξω από τα κόμματα τους. Είναι αγεφύρωτο το χάσμα… Τι χάσμα; ’Άβυσσος είναι, αυτή που χωρίζει πλέον, πολιτικούς από πολίτες.

Έκτισαν οι πολιτικοί μία νέα κυβέρνηση με τα «υλικά» της παλιάς. Το χειρότερο δε, είναι ότι ευελπιστούν, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Κούνια που τους κούναγε …

Περιμένετε, για να δείτε την βουτιά της εμπιστοσύνης στο πολιτικό σύστημα στις νέες δημοσκοπήσεις. Για να δείτε την εκτόξευση της απαξίωσης του. Περιμένετε δε, λίγο περισσότερο για να δείτε εκπλήξεις στις επερχόμενες εκλογές,. Δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας βλέποντας τα exit polls. Αυτά βλέπετε, βγαίνουν πρώτα. Εάν κι εφ όσον τα τηλεοπτικά κανάλια έχουν χρήματα, για να τα χρησιμοποιήσουν.

Ναι, φταίμε όλοι μαζί. Πολιτικοί και πολίτες. Δεν τα φάγαμε όμως, όλοι μαζί. Δεν θα (τα) πληρώσουμε όλοι μαζί! Πληρώνουμε μόνον οι πολίτες. Οι πολιτικοί; Κόρακας, κοράκου μάτι βλέπετε, δεν βγάζει!

Για να υποφέρει όμως, ο τράχηλος μας τόσους ζυγούς μάλλον, κάποια βλάβη θα έπαθε το DNA μας. Για να μας φτύνει ο κόσμος όλος και να νομίζουμε, ότι… ψιχαλίζει μάλλον, κάπου «σάπισαν»οι ρίζες μας. Για να μην αντιδρούμε… Συνηθίσαμε την δουλεία και μας στέρησαν την δουλειά! Ή λοιπόν, στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

Καταντήσαμε πάντως (επειδή περί κατάντιας πρόκειται) πρόβατα επί σφαγή. Μας κουρεύουν, μας αρμέγουν, μας σφάζουν. Κι εμείς; Ούτε καν βελάζουμε. Η σιωπή των αμνών, που λέμε.

Είπαμε όμως: Το φιλότιμο τελείωσε. Το βόλεμα περισσεύει. Μία ματιά στη σύνθεση της νέας (εδώ γελάμε … σπαρταριστά!) κυβέρνησης, θα σας πείσει. Οι αφιλότιμοι βολεύτηκαν!

pamesports.gr