«Το καλύτερο είναι τα άδεια μπουκάλια γιατί μπορούν να πουληθούν αμέσως, 14 λεπτά το ένα. Μια φορά είχα μαζέψει περισσότερα από 50 μπουκάλια στο Πεδίον του Άρεως, από κάποια παρέα που έτρωγαν κι έπιναν. Αλλά ο,τι βρίσκει κανείς είναι καλό.
Έχω μαζέψει έπιπλα και μπαούλα που είχαν πεταχτεί και τα έδωσα σε παλιατζή. Λίγα λεφτά, αλλά από το τίποτα. Φαγητά δεν μαζεύω, αυτά τα παίρνουν οι ξένοι. Περνώ δυο μέρες την εβδομάδα από ένα φούρνο και μου δίνει ψωμί και γλυκά που έχουν ξεμείνει. Έχω κάνει και συμφωνία με ένα σουβλατζή και μου πουλάει τυλιχτά με ένα ευρώ χωρίς απόδειξη».
Ο κ. Δημήτρης είναι συνταξιούχος ιδιωτικός υπάλληλος. Κάθε απόγευμα βγαίνει «βόλτα», αντί για περαστικούς και αυτοκίνητα ψάχνει τους κάδους απορριμμάτων. «Στην αρχή ντρεπόμουν, έσκυβα το κεφάλι. Αν κάποιος ερχόταν για να πετάξει σκουπίδια, έφευγα. Τώρα δεν με ενδιαφέρει. Όλα θέμα συνήθειας είναι». Η οικογένεια και οι φίλοι του δεν γνωρίζουν για τις «βραδινές βόλτες» του, το κραταεί μυστικό «για να μη στεναχωρηθούν». Ο ίδιος δεν παραπέμπει στην εικόνα που έχει κανείς για τα άτομα που αναζητούν στα σκουπίδια τα προς το ζην: σιδερωμένο παντελόνι, γυαλισμένα παπούτσια, ένας «καθώς πρέπει» αστός.
Ο κ. Δημήτρης αντιπροσωπεύει μια νέα «τάξη» κάτοικων της μεγαλούπολης, ανθρώπων που δεν έχουν χρήματα ούτε για τις βασικές ανάγκες – όπως τρόφιμα και φάρμακα- κάτι που κρύβουν επιμελώς από γνωστούς και φίλους. Είναι οι «κρυφόπτωχοι».
«Έχω δει πολλά δυσάρεστα πράγματα σε αυτήν την υπηρεσία, ωστόσο εξακολουθώ να ξαφνιάζομαι με τις περιπτώσεις που αντιμετωπίζουμε. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν κυρίες που έρχονται για να πάρουν τρόφιμα χωρίς να το ξέρει κανένας, ούτε γείτονες ούτε συγγενείς. Μιλάμε για κατοίκους παραδοσιακά πλουσίων περιοχών όπως η Κηφισιά, το Κολωνάκι και η Βούλα. Κάποιες από αυτές τις κυρίες, μάλιστα, λένε στους γνωστούς τους, όταν πηγαίνουν να πάρουν τρόφιμα, ότι αυτά προορίζονται για φιλανθρωπικό σκοπό. Ότι, δηλαδή, παίρνουν τα τρόφιμα από το δήμο όχι για τις ίδιες, αλλά για να τα μοιράσουν στους φτωχούς», λέει στην «Κ» ο έως πρότινος πρόεδρος του Ιδρύματος Άστεγων του Δήμου Αθηναίων Γιώργος Αποστολόπουλος. Συμφωνά με τον ίδιο, ανάμεσα στα άτομα που δέχονται βοήθεια από τον δήμο υπάρχουν και αρκετοί πρώην επώνυμοι καλλιτέχνες.
«Η γειτόνισσα μου βγαίνει το μεσημέρι και ζητεί χρήματα από περαστικούς. Ξέρετε, όχι σαν να ζητιανεύει, αλλά σαν να ζηταεί πραγματική βοήθεια. Τους εξηγεί την κατάσταση της, λέει ότι ντρέπεται γι’ αυτό που κάνει, αλλά δεν έχει άλλο τρόπο για να επιβιώσει,καθώς η οικογένεια της δεν έχει χρήματα για να την στηρίξει. Το έμαθα τυχαία και προσφέρθηκα να την βοηθήσω. Εκείνη δήχθηκε, αλλά με παρακάλεσε μόνο για ένα πράγμα: να μη το πω σε κανένα», μας λέει η Μαρία Κ., ιδιοκτήτρια καταστήματος στο κέντρο της Αθηνάς.
Καθημερινή via koolnews
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου