«Η κρίση λειτουργεί σαν σεισμός που μετατρέπει τις χαραμάδες σε ρήγματα»

Oι κρίσεις γεννάνε τέχνη, αλλά η τέχνη που θα προκύψει από την κρίση δεν θα αναφέρεται κατ΄ανάγκην στον σεισμό που προκάλεσε το ρήγμα μέσα από το οποίο ανέβλυσε.

Αυτό παρατηρεί σε συνέντευξή του στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο Νίκος Παναγιωτόπουλος μετά την πρόσφατη βραβευσή του από την Ακαδημία Αθηνών για το τέταρτο μυθιστόρημά του. Ο Ν. Παναγιωτόπουλος σημειώνει πως οι Έλληνες συγγραφείς θα πρέπει, όπως και η χώρα, να επαναδιαπραγματευτούν τη θέση τους στον κόσμο και να επανακαθορίσουν τα λογοτεχνικά τους σύνορα και λέει πως το επόμενο μυθιστόρημα του θα είναι μια ασυνήθιστη οικογενειακή σάγκα.

Στα «Παιδιά του Κάιν», που κυκλοφόρησαν το 2011 και τιμήθηκαν με το Βραβείο Μυθιστορήματος από το Ίδρυμα Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, μια παρέα μεσόκοπων ξετυλίγει την ιστορία της ζωής της κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριακονταετίας. Πρόκειται για μια τριακονταετία της οποίας η απατηλή λάμψη έκρυψε τα συμπτώματα που προανήγγειλαν ποικιλοτρόπως τη σημερινή κρίση. Πώς ακριβώς δουλέψατε αυτή τη μακρά όσο και αφανή διεργασία στο μυθιστόρημά σας;

«Ξεκίνησα να δουλεύω το βιβλίο μέσα στο κλίμα της γενικευμένης ευφορίας που διαδέχτηκε την κατάκτηση του Εuro 2004 και την επιτυχή οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, πεπεισμένος πως κάτω από το ντοπαρισμένο ευρωπαϊκό χαμόγελο με το οποίο είχαμε υποδεχτεί τον εικοστό πρώτο αιώνα σοβούσε μια κρίση ιδεών και αξιών, μια κρίση που κατέτρωγε σιωπηλά τα ηθικά μας κύτταρα. 

Απώτερος στόχος μου ήταν να αναδείξω τον υπόγειο, βουβό πόλεμο που "εν καιρώ ειρήνης" διαδραματίστηκε κάτω απ' τη μύτη μας, έναν πόλεμο με θύματα, μεταξύ άλλων, την αισθητική και την κοινωνική συνοχή. Δεν είχα προβλέψει, φυσικά, την κρίση που ακολούθησε. Είδα κι εγώ μαζί με όλους τον κύκλο να κλείνει και τότε μόνον συνειδητοποίησα ότι κατέγραφα σήματα που προειδοποιούσαν για τον επερχόμενο σεισμό. Η κρίση που μαστίζει τη χώρα υπήρξε κατά κάποιον τρόπο η σπλαχνική μαμή που έφερε στον κόσμο το τέταρτο μυθιστόρημά μου».

ΑΠΕ-ΜΠΕ